Języki romańskie

Języki romańskie – podrodzina języków indoeuropejskich, którymi posługuje się jako językami ojczystymi około 750 mln osób, zamieszkujących przede wszystkim południowo-zachodnią Europę, Amerykę Łacińską.


Zobacz także: Prezentacje maturalne
Łacina (łac. lingua Latina, język łaciński) – język indoeuropejski z podgrupy latynofaliskiej języków italskich, wywodzący się z Lacjum (łac. Latium), krainy w starożytnej Italii, na północnym skraju której znajduje się Rzym. Łacina była językiem ojczystym Rzymian. Stała się z czasem językiem urzędowym całego Imperium Rzymskiego, wypierając inne wcześniej używane na tym obszarze języki (takie jak oskijski czy umbryjski).
Ameryka Łacińska, Iberoameryka – termin obejmujący 20 krajów i 9 autonomii Ameryki Południowej i Ameryki Środkowej, w których mówi się językami romańskimi, tj. po hiszpańsku, portugalsku lub francusku.
Angevin - dialekt romański z grupy langues d'oïl, posługiwali się nim mieszkańcy Anjou - w zachodniej części Francji. Dialekt ten miał wpływ na francuski w Quebecu.
Aranés - odmiana języka oksytańskiego (dialekt gaskoński), używana w Val d'Aran. Na terenie całej Katalonii od roku 2006 posiada status języka oficjalnego[1], wraz z językiem katalońskim i hiszpańskim. W samej Val d'Aran aranés jest używany w szkolnictwie od roku 1984.
       Artykuł - Języki romańskie - na podstawie Wikipedii (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)